Hidrosel

Hidrosel (İng. hydrocele; Yun. hydor su, kele şişlik), testis çevresindeki zar yaprakları arasında sıvı birikmesidir.

Etimoloji

Yunanca hydor (su) ve kele (şişlik, fıtık) sözcüklerinden türetilmiştir.

Sıvı, testisi saran tunika vajinalis yaprakları arasında toplanır.^[1]

İki temel biçim ayrılır; bu ayrım yaşa ve düzeneğe dayanır.

İletişimli biçimde, karın boşluğuyla bağlantı açık kalmıştır; bebeklerde görülür.

Bu biçimde şişlik gün içinde değişkenlik gösterir; akşamları büyür, sabahları küçülür.

Bu değişkenlik tanısaldır ve öyküde sorgulanmalıdır.

Aynı açık kanal, kasık fıtığı gelişimine de zemin hazırlar; bu birliktelik önemlidir.

Bu nedenle iletişimli biçimde cerrahi onarım, fıtık riski nedeniyle gerekli olabilir.

İletişimsiz biçimde ise bağlantı kapanmıştır; sıvı üretimi ve emilimi arasındaki dengesizlik söz konusudur.

Erişkinde görülen biçim genellikle budur.

Bebeklerde iletişimli hidrosel, ilk yaş içinde kendiliğinden kapanma eğilimi gösterir.

Bu nedenle erken cerrahi gerekmez; izlem uygundur.

Klinik tabloda ağrısız, yumuşak ve dalgalanma veren skrotal şişlik bulunur.

Muayenede ışık geçirme özelliği tipiktir; karanlık ortamda ışık kaynağı tutulduğunda kitle aydınlanır.

Bu basit muayene bulgusu, sıvı ile katı kitlenin ayrımını sağlar.

Ancak bu bulgu mutlak değildir; kalın duvarlı ve kanamalı olgularda ışık geçmeyebilir.

En kritik nokta, testisin muayene edilebilmesidir.

Sıvı testisi çevrelediğinden, altta yatan bir kitle gizlenebilir.

Bu nedenle testis elle değerlendirilemiyorsa, ultrason yapılmalıdır.

Bu adımın atlanması, testis tümörünün gözden kaçmasına yol açar; bu tuzak ciddidir.

Yeni ortaya çıkan ve hızla büyüyen hidrosel, altta yatan bir neden açısından değerlendirilmelidir.

İkincil nedenler arasında tümör, enfeksiyon, travma ve testis torsiyonu bulunur.

Ayrıca karın içi cerrahi ve periton diyalizi sonrası da gelişebilir.

Tedavide belirtisiz olgular izlenir; girişim gerekmez.

Rahatsızlık veren olgularda cerrahi onarım uygulanır.

İğneyle boşaltma, yineleme ve enfeksiyon riski nedeniyle kalıcı çözüm değildir.

Bu nedenle rutin olarak önerilmez; yalnızca cerrahiye uygun olmayan hastalarda düşünülür.