Videolaringoskopi
Videolaringoskopi (İng. videolaryngoscopy), ucunda kamera bulunan laringoskopla larenks girişinin ekrandan görüntülenerek entübasyon yapılması yöntemidir. Zor havayolu yönetiminde ve giderek rutin uygulamada kullanılır.
Etimoloji
Ad, görüntü aktarımını belirten "video" ile larenks incelemesini anlatan "laringoskopi" sözcüğünün birleşimidir.
Klinik bağlam
Doğrudan laringoskopide görüş, ağız, farenks ve larenks eksenlerinin hizalanmasını gerektirir; bu hizalama boynun ekstansiyonuyla sağlanır. Videolaringoskopide ise kamera larenks girişinin hemen önüne ulaştığı için bu hizalama gerekmez — köşeden bakabilme özelliği, yöntemin temel üstünlüğüdür. Bu sayede ağız açıklığı kısıtlı, boyun hareketi sınırlı ya da anatomisi bozuk hastalarda görüş sağlanabilir.[1]
Cihazlar iki ana tasarımda bulunur: standart bıçak biçimindekiler ve keskin açılı (hiperangüle) olanlar. Keskin açılı cihazlar en zor olgularda üstün görüş sağlar; ancak burada önemli bir ayrım vardır — iyi görüş, tüpün kolayca yerleştirileceği anlamına gelmez. Kamera köşeden baksa da tüp aynı açıyı izlemek zorundadır; bu nedenle şekillendirilmiş stile ya da bougie kullanımı gerekir. "Görüyorum ama geçiremiyorum" durumu, yöntemin tanınmış bir güçlüğüdür ve deneyim gerektirir.
Kanıt durumu son yıllarda güçlenmiştir: videolaringoskopinin ilk denemede başarı oranını artırdığı, başarısız entübasyonları ve özofagus entübasyonunu azalttığı gösterilmiştir. Bu bulgular, yöntemin yalnızca zor havayolu için bir kurtarma aracı değil, birçok merkezde birincil seçenek haline gelmesine yol açmıştır. Yoğun bakımda ve acil serviste yapılan entübasyonlarda — hastanın fizyolojik rezervinin sınırlı olduğu ve yinelenen denemelerin tehlikeli olduğu ortamlarda — bu üstünlük özellikle değerlidir.
Yöntemin sınırlılıkları da tanımlıdır. Kan, kusmuk ve yoğun salgı kamerayı örterek görüşü tümüyle engelleyebilir; bu durumda doğrudan laringoskopi daha güvenilir olabilir. Buğulanma, lens kirlenmesi ve cihaz arızası diğer sorunlardır. Ayrıca ağız açıklığının ileri derecede kısıtlı olduğu olgularda cihazın yerleştirilmesi güçleşir. Bu nedenle videolaringoskopi, supraglottik havayolu aracı ve krikotiroid membran girişimini içeren zor havayolu planının yerine geçmez; planın bir parçasıdır.
Uygulamada dikkat edilecek noktalar arasında, cihazın orta hattan ve doğrudan görüşle ilerletilmesi — ekrana çok erken bakılması yumuşak doku yaralanmasına yol açabilir —, aşırı kaldırma kuvvetinden kaçınılması ve tüpün ilerletilmesinin ekrandan izlenmesi sayılır. Bildirilen komplikasyonlar arasında farengeal ve tonsiller yaralanmalar bulunur; bunlar, tüpün görüş alanı dışında ilerletilmesiyle ilişkilidir.
Yöntemin bir başka katkısı eğitim ve ekip çalışmasıdır: görüntünün ekranda paylaşılması, öğretimi kolaylaştırır ve ekibin durumu ortak görmesini sağlar. Uyanık entübasyon ve zor havayolu senaryolarında bu paylaşım, karar sürecini hızlandırır.
Doğrulama, her yöntemde olduğu gibi zorunludur: tüpün ses tellerinden geçtiğinin görülmesi değerlidir ancak yeterli değil sayılır; kapnografi ile karbondioksit dalga formunun gösterilmesi altın standarttır.[2]
Klinik tuzakların başında, cihazın varlığının zor havayolu hazırlığını gereksiz kıldığı varsayımı gelir; alternatif planlar ve cerrahi havayolu hazırlığı her durumda yapılmalıdır. Bir diğeri, iyi görüşe karşın tüp geçirilemediğinde ısrarla denemeye devam edilmesidir; yardımcı araçlara geçilmeli ve oksijenlenme öncelikli tutulmalıdır.
Eş anlamlılar
- Video laringoskop
- İndirekt laringoskopi