Perikardiyal efüzyon

Perikardiyal efüzyon (İng. pericardial effusion; Lat. effusio "dökülme"), perikardın viseral ve paryetal yaprakları arasındaki boşlukta fizyolojik miktarın (yaklaşık 15–50 mL) üzerinde sıvı birikmesidir.

Etimoloji

Yunanca peri "çevresinde" ve kardia "kalp" ile Latince effundere "dışarı dökmek" sözcüklerinden türetilmiştir.

Klinik bağlam

Perikardiyal efüzyon idiyopatik veya viral perikardit, malignite, üremi, hipotiroidi, otoimmün hastalıklar, tüberküloz, miyokard enfarktüsü sonrası, travma ve iyatrojenik nedenlerle gelişebilir; gelişmiş ülkelerde önemli bir kısmı idiyopatiktir. Sıvı transüda, eksüda, kan (hemoperikardiyum) veya pürülan nitelikte olabilir. Tanı ve izlemde ekokardiyografi temel yöntemdir; efüzyon diyastolde ölçülen genişliğe göre küçük (<10 mm), orta (10–20 mm) ve büyük (>20 mm) olarak sınıflandırılır.^[1] Klinik önemi hemodinamik etkisine bağlıdır; yavaş biriken büyük efüzyonlar belirti vermeyebilirken hızlı birikim az miktarda sıvıyla kardiyak tamponada yol açabilir.^[2] Büyük kronik efüzyonlar zamanla tamponada ilerleyebileceğinden düzenli izlem gerektirir.

Eş anlamlılar

Perikard sıvısı (halk arasında "kalp zarında sıvı toplanması")

İlgili terimler

Kaynaklar

↑ Adler Y, Charron P, Imazio M ve ark., 2015 ESC Guidelines for the diagnosis and management of pericardial diseases, European Heart Journal, 2015.
↑ Loscalzo J, Fauci AS, Kasper DL ve ark. (ed.), Harrison's Principles of Internal Medicine, 21. baskı, McGraw Hill, 2022.

[1] Adler Y, Charron P, Imazio M ve ark., 2015 ESC Guidelines for the diagnosis and management of pericardial diseases, European Heart Journal, 2015.

[2] Loscalzo J, Fauci AS, Kasper DL ve ark. (ed.), Harrison's Principles of Internal Medicine, 21. baskı, McGraw Hill, 2022.

[1]

[2]