Enterokok

Enterokok (İng. Enterococcus), sindirim sistemi florasında bulunan, dirençli enfeksiyonlara yol açabilen gram pozitif koktur.

Etimoloji

Yunanca enteron (bağırsak) ve kokkos (tane) sözcüklerinden türetilmiştir.

Klinik bağlam

İnsanda hastalık yapan başlıca türler Enterococcus faecalis ve Enterococcus faeciumdur. İkinci tür, direnç açısından daha sorunludur.

Bakteri, olağan bağırsak florasının üyesidir; enfeksiyon çoğu kez hastanın kendi florasından kaynaklanır.

Başlıca klinik tablolar üriner enfeksiyon, karın içi enfeksiyonlar, enfektif endokardit, kateter ilişkili kan dolaşımı enfeksiyonları ve yara enfeksiyonlarıdır.

Virülansı görece düşüktür; bu nedenle sağlıklı kişilerde hastalık yapması seyrektir. Enfeksiyonlar çoğunlukla hastanede yatan, girişim uygulanmış ve geniş etkili antibiyotik kullanmış hastalarda görülür.

Bu özellik, önemli bir klinik ayrımı doğurur: örneklerde üremesi çoğu kez kolonizasyonu yansıtır ve tedavi gerektirmez.

Karın içi enfeksiyonlarda karışık florayla birlikte üremesi, tek başına tedavi hedefi olmasını gerektirmez; ancak bağışıklığı baskılanmış ve ağır hastalarda kapsanması düşünülür.

Buna karşılık kan kültüründe üremesi ciddiye alınmalıdır; endokardit araştırması gerekir.

Enterokok bakteriyemisinde endokardit sıklığı yüksektir; bu nedenle ekokardiyografi yapılması standart yaklaşımdır. Bu basamağın atlanması, yetersiz tedavi süresine ve yinelemeye yol açar.

Direnç profili, alanın en önemli konusudur. Bakteri, birçok antibiyotiğe doğal olarak dirençlidir.

Sefalosporinler enterokoklara etkisizdir; bu nedenle sefalosporin tedavisi altında enterokok enfeksiyonu gelişebilir. Bu bilgi, ampirik tedavi seçiminde belirleyicidir.

Aminoglikozitler tek başına etkisizdir; ancak hücre duvarını etkileyen bir ilaçla birleştirildiğinde sinerjik öldürücü etki sağlanır. Bu birleşim, endokardit tedavisinin temelidir.

Aminoglikozit direnci varlığında bu sinerji kaybolur; bu durumda çift beta-laktam tedavisi kullanılır.

Ampisilin, duyarlı suşlarda ilk seçenektir ve vankomisine üstündür.

Vankomisine dirençli enterokoklar, hastane enfeksiyonlarının önemli sorunudur. Bu suşlarla kolonize hastalar, temas önlemleriyle izlenir.

Bu suşlarda linezolid ve daptomisin kullanılır; ancak daptomisin akciğer enfeksiyonlarında etkisizdir, çünkü sürfaktan tarafından etkisizleştirilir. Bu ayrım, tedavi hatalarının önlenmesinde önemlidir.

Direnç gelişiminde en önemli etken, geniş etkili antibiyotiklerin ayrım gözetmeden kullanılmasıdır; antibiyotik yönetimi programları bu yayılımı sınırlar.

Korunmada el hijyeni, çevre temizliği ve gereksiz kateterlerin çıkarılması etkilidir.

Eş anlamlılar

• Enterococcus

İlgili terimler

• Bakteri
• Antibiyotik direnci
• Enfektif endokardit
• Vankomisin
• Kolonizasyon